Aanvoerder

Aanvoerder - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

15 Nov Aanvoerder

Gisterochtend stond uiteraard weer in het teken van ‘de voetbal’. Om tien over acht verzamelen om daarna met spelers en supporters naar de tegenstanders te vertrekken. Een vroegertje dus. Maar het was ook een uur rijden naar Dedemsvaart.

Dedemsvaart, of all places! Nu jongste in het ‘onder de 12′ team speelt, is de regio flink vergroot en zien we voetbalclubs waar we nog nooit van gehoord hebben. Lelystad was eerder altijd één van de verste uithoeken. Nu is het de lijn Apeldoorn-Zwolle en ver daar voorbij…

Om de één of andere reden belandde ik gisterochtend vooraan in de stoet auto’s. Mijn navigatie stond aan, één van de meerijdende voetbalvaders zat naast me, dus ach, ik was wel aanvoerder. Geen probleem. We waren ruim veertig minuten onderweg toen ik ineens in mijn ooghoek een bordje (zo’n bordje dat de naam van een water of rivier aangeeft, bovenop een brug, je-weet-wel) zag met daarop ‘Dedemsvaart’. Ik wierp mijn blik direct op mijn navigatie en een verdachte blauwe lijn liep terug over de blauwe lijn die we aan het volgen waren…

“We hebben de afslag gemist!”, riep ik direct. De voetbalvader naast me – met wie ik al veertig minuten lang gezellig aan het kletsen was – dacht niet dat het zo ernstig was. De auto’s achter me – met allemaal mannelijke (!) chauffeurs – volgden me nog steeds. Ik werd niet gebeld of gewhatsappt, wat ik vreemd vond. En heel even dacht ik nog dat ik niets gemist had. Maar nee, afslag Staphorst volgde al snel en mijn navigatie was onverbiddelijk; hier moesten we eraf en dan linea recta weer terug die A28 op om dan wél afslag 22 te nemen.

De stoet auto’s volgden me nog steeds braaf en bij aankomst bij JVC Dedemsvaart moest ik het natuurlijk ontgelden. Mijn ‘Het was een test! Om te zien of jullie me zouden volgen!’ was natuurlijk niet geloofwaardig. Alhoewel het wel een geslaagde test bleek. En ook mijn ‘Ik had een blogonderwerp nodig’, werd zo van de tafel geveegd. “Je weet toch dat je er bij die watertoren vanaf moet?” Waarop mijn ‘Maar ik ben nog nooit in Dedemsvaart geweest!’ hoofdschuddend in ontvangst werd genomen.

De kantine van de club maakte de omweg gelukkig direct goed. Sfeervolle gordijntjes voor de ramen, een heel straf bakkie koffie en een gladde, steile trap om weer beneden bij de velden te komen (wij stelden ons de ongelukkigen die een slok teveel op hadden al voor op die trap). Maar over voetbalkantines, kleedkamers, de geschonken koffie en aanverwanten schrijf ik wellicht later nog wel eens een blog. Echt, daar kun je namelijk bijna een boek over schrijven.

Met een gelijkspel in de pocket aanvaarden we de terugweg. Dit keer in één rechte streep naar Putten.

Geen reactie's

Geef een reactie