En we noemen hem…

En we noemen hem... - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

26 Nov En we noemen hem…

Volgende week vrijdag komt Sinterklaas natuurlijk ook op bezoek op de basisschool van jongste. Hij vereert vooral de lagere groepen met een bezoek. En die kinderen zijn natuurlijk al dagen aan het oefenen op liedjes en dansjes en versjes. Om Sint enigszins te ondersteunen (hij moet tenslotte al zoveel onthouden), leveren de juffen stukjes aan over welke kinderen wat gaan doen, hoe ze het in de groep doen, wat ze leuk vinden.

Ik heb net al die stukjes tot één document gemaakt en voor Sints gemak de ‘lastigere’ namen fonetisch geschreven. Het is me opgevallen dat om de drie namen wel een moeilijk geval staat. Voor een oudere man als Sinterklaas dan. Wat hebben die van mij dan eenvoudige namen…

Nu was het bedenken ervan helemaal niet eenvoudig. Omdat ze al zo’n lange achternaam hebben, wilden we hun voornaam zeker niet uit meer dan twee lettergrepen laten bestaan. En ik wilde ook een naam die maar op één manier te spellen en uit te spreken was. Goed, dan heb je al een redelijk afgebakend gebied, maar nog zijn er zoveel namen. En ook zoveel namen waarmee je al iemand kent. En meestal zijn dat dan helemaal geen leuke mensen, dus ja, dan ga je je kind ook niet zo noemen. Ik heb wat heen en weer gebladerd in het Babynamenboek. Pfff…

Bij de oudste waren we op zich nog redelijk vlot uit de roepnamen (omdat we niet wisten wat het geslacht van de baby was, moesten we zowel een jongens- als meisjesnaam bedenken). Maar we wilden ook graag een tweede naam. En dat werd een samentrekking van de eerste twee letters van de voornamen van beide opa’s. Mooi om zo een vernoeming te realiseren, zeker omdat hij één opa nooit gekend heeft.

De naam van jongste was een lastigere opgaaf. De meisjesnamen wisten we snel (nee, niet helemaal hetzelfde als die we bij oudste hadden), maar de jongensversie… dat was een lastige. Uiteindelijk hebben we vlak na zijn geboorte pas echt de knoop doorgehakt. En ook bij hem werd de tweede naam een vernoeming. Dit keer naar zijn oom, mijn broertje. Pas later realiseerde ik me dat van allebei hun tweede naam met een R begint. Vind ik ook wel weer mooi, lekker consequent.

Bijzonder vind ik het dat ik me nu niet meer voor kan stellen dat ik ooit getwijfeld heb over hun namen. Dat ik het zo lastig vond om iets te bedenken. De namen die ze uiteindelijk hebben gekregen, horen gewoon bij ze. Een andere naam past niet. Dan is het goed, toch?

 

Geen reactie's

Geef een reactie