Handjes vasthouden

Handjes vasthouden - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

25 Nov Handjes vasthouden

Vanochtend kwam het met bakken uit de hemel op het moment dat oudste naar school moest vertrekken. Mijn suggestie om een regenpak aan te trekken werd zonder morren aangenomen. “Heb je ook een vuilniszak voor mijn schooltas?” Ik stond een beetje versteld van die vraag. Slim bedacht.

Het ging echt heel hard, die regen. Een tel heb ik getwijfeld om hem naar school te brengen met de auto. Maar ik verwierp die gedachten al snel. “Nee,” dacht ik, “hij is niet van suiker, dit soort dingen hoort er gewoon bij, als ik ermee begin dan is het einde zoek.” Zomaar wat redenen om het niet te doen. En ook jongste ging ik niet naar school brengen, bedacht ik direct, geen uitzonderingen. Hij had overigens geluk; het was droog toen hij ging fietsen. (Beiden hebben trouwens niet eens gehint naar de mogelijkheid dat ik ze wel met de auto kon brengen.)

Nu ben ik heel erg van ‘ze kunnen het best zelf’ en ‘ik hoef hun handjes niet (meer) vast te houden’. Dat had ik al toen ze nog best jong waren. Nee, ik liet ze heus niet alleen boodschappen doen toen ze vier waren. Maar toen ze zeven, acht waren liet ik ze op vakantie wel broodjes halen in de campingwinkel. Of als ze iets wilden, liet ik ze dat eerst zelf proberen of vragen in een winkel. Dat heeft er misschien ook wel mee te maken dat ik toen ik zo oud was extreem verlegen was en ik weet hoe ontzettend lastig dat is. Ik probeer ze daar dan ook in te ‘trainen’.

Mijn jongens zijn inmiddels best zelfstandig, kunnen veel zelf regelen en kunnen zich heel goed zelf vermaken. Dat laatste ligt waarschijnlijk aan het type kind, maar misschien ook wel omdat ik niet zo’n ‘ik ga elke middag met jullie knutselen-bakken-lezen-puzzelen-borduren-wandelen-fietsen’-moeder ben. Oh, dat klinkt nu alsof ik een ontaarde moeder ben! Dat is echt niet zo – zegt zij verontschuldigend. Toen ze klein waren, heb ik heus wel met ze geknutseld en gebakken en gelezen en gefietst (bakken doe ik nog steeds met jongste en elke zondag dat ze bij mij zijn probeer ik ze aan het fietsen te krijgen, dat lukt alleen zelden…). Maar ik denk dat we alle drie ook het type zijn dat zich heel prima zelf kan vermaken. En dat ik dat misschien heb afgedwongen door ze niet altijd te vermaken, zou maar zo kunnen.

Toen oudste aan het begin van de middag thuis kwam (rapportbesprekingen = de hele week halve dagen naar school), riep hij naar boven waar ik aan het werk was: “Mama, wil je ook saucijzenbroodjes?” Ik antwoordde bevestigend en een kwartiertje later kon ik zo aanschuiven voor de lunch. Kijk en daar word ik blij van, mijn zelfstandige grote zoon. En daarna moest ik denken aan een blog uit 2006 over loslaten dat ik laatst weer eens las. Oudste was krap vier en jongste twee.

Nog even snel langs de Albert Heijn. Melk, karnemelk en iets makkelijks voor vanavond. De televisie net naast de klaphekjes vertoonde een dvd van Tarzan. Natuurlijk trok dit de aandacht van zowel kleine als mini-man. Nu gebeurt het regelmatig dat kleine man op één van de Ikea-stoeltjes plaatsneemt en daar dan blijft zitten tot ik hem roep als ik afgerekend heb. Maar met mini-man heb ik het nog niet aangedurfd. Hij zit ook meestal in het winkelwagentje of de buggy en rijdt gewoon met mij mee.

Ik drukte kleine man op het hart om bij zijn broertje te blijven en niet bij de tv te blijven als mini-man weg wilde. Hetzelfde zei ik tegen mini-man. Beiden knikten ze begrijpend, ondertussen geheel in de ban van Tarzan. Ik liep snel van de groenten naar de zuivel, via de eieren naar de vleeswaren en de vriezer. En toen in een rechte lijn naar de kassa. Eenmaal daar kon ik – als ik op mijn tenen ging staan – de mannen zien zitten. Allebei netjes op het stoeltje naast een ander jongetje dat erbij was komen zitten. Ik hoorde kleine man tegen mini-man zeggen dat hij moest gaan zitten, toen de laatste even opstond.

Gisteravond las ik in een boekje dat moeder-zijn het elke keer een stukje loslaten van je kind(eren) is. Vandaag heb ik ook weer een klein stukje losgelaten…

En hoeveel verder zijn we nu al. Met een grote glimlach op mijn gezicht sla ik dit blog op…

Geen reactie's

Geef een reactie