Huilebalk

Huilebalk - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

23 Dec Huilebalk

De dagen voor kerst is het natuurlijk flink raak; al die romantische vrouwenfilms (of doe ik nu een aantal mannen tekort?) die al voor de zevenentachtigste keer worden uitgezonden. En die ik ook al minstens zesentachtig keer heb gekeken. Van Bridget Jones’ Diary (1 én 2 en lees net dat er een nummer 3 aankomt, oh jolly!) tot Nothing Hill tot (my all time favourite!) Love Actually. Noem me maar een zwijmeldoos, maar ik vind het heerlijk om dit soort films te kijken, languit op de bank in huisbroek en met een glas wijn in de buurt. Ook al weet ik hoe het afloopt en vaak ook de teksten uit mijn hoofd ken. Who cares!

En denk maar niet dat zo’n film me na de zevenentachtigste keer niet meer emotioneert. Echt wel! Ik jank er nog net zo lustig op los als bij de eerste vertoning. Voor mij is dat ook een soort van ontspanning. Even alle emoties eruit gooien. Ook al is het dan om een verzonnen script dat standaard goed afloopt.

Ik ben altijd al een huilebalk geweest. Niet om pijntjes en zeertjes, maar wel bij boeken en films. Voor mijn Nederlandse lijst op de middelbare school las ik Schoolidyllen. Een boek uit 1900 (wàt!?) dat me enorm intrigeerde. En wat heb ik gehuild toen de hoofdpersoon overleed. Tranen met tuiten. Ik kan me zo verliezen in zo’n verhaal. Dan beleef ik het alsof ik er zelf deel van uitmaak. Ik denk dat ik er daarom zo emotioneel van kan worden.

Sinds de geboorte van de jongens ben ik nog eens tien keer zo erg geworden. Ik kan serieus flink geëmotioneerd raken van tekenfilms en reclames. Hebben jullie die kerstreclame van de AH al gezien? Ik heb nog niet echt gehuild, maar de tranen kunnen best hoog zitten. Waarschijnlijk komt het ook door het bijbehorende liedje. Draai dat nummer op een verkeerd moment en ik barst zo in janken uit. En dat heb ik met meer liedjes. Zeker met nummers waar een verhaal aan vastzit. Zoals Father & Son dat we speelden op de begrafenis van mijn vader.

Thuis laat ik mijn tranen gewoon over mijn wangen rollen als ik een film aan het kijken ben. Ook als de jongens naast me zitten. Die zijn inmiddels wel het één en ander van me gewend. En ik schaam me er ook niet voor. Lastiger is het wanneer het in de bioscoop gebeurt. En de meeste trieste scenes zijn natuurlijk altijd aan het einde van de film. Zodat ik tijdens de aftiteling nog naarstig tranen aan het wegvegen en mijn wangen aan het droog deppen ben, voordat het zaallicht aangaat.

Soms is het wel lastig hoor, zo emotioneel zijn. In gesprekken waarbij ik door de tranen niet meer uit mijn woorden kan komen. Of juist gaan huilen terwijl ik heel kwaad ben. En aan de andere kant kan ik ook heel stoïcijns reageren en gevoelens langs mee heen laten glijden. Het is heus niet zo dat ik elke dag in tranen doorbreng. Nee hoor, echt niet. Maar vanavond staat The Holiday op het programma en wordt het weer heerlijk een avondje grienen.

1Reactie
  • Jacqueline
    Geplaatst op 21:23h, 23 december Beantwoorden

    Zooo herkenbaar

Geef een reactie