Middelbaar schoolkind

Wiskunde - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

28 Okt Middelbaar schoolkind

Gisteravond had ik zoals geschreven plotseling een ouderavond op de middelbare school van oudste. Nou ja, plotseling was het natuurlijk niet. Ik was het alleen glad vergeten. Daar liep m’n geplande avondje werken terwijl de jongens trainden wel mee in de soep. Maar ik ben graag op de hoogte van het reilen en zeilen op de school van oudste, dus natuurlijk ging ik.

Ik carpoolde met een vriendin wier dochter (mooi woord hè, ‘wier’, lekker ‘old fashioned’ ook…) naar dezelfde middelbare school gaat. En tijdens de heen- en terugrit hadden we het over de tijd die we nu besteden aan onze middelbare school kinderen. In het brugklasjaar van oudste heb ik hem redelijk vrij gelaten. Ik vroeg naar huiswerk en toetsen, maar liet hem zelf plannen en leren. Heel af en toe overhoorde ik hem, wat meestal uitliep op botsende meningen… Zo startten we ook dit jaar. Totdat er een tweetal drieën, een twee en wat net niet voldoendes terugkwamen. Nu houden zijn vader en ik wat meer de vinger aan de pols. Ik vraag naar zijn planning en overhoor, maar laat hem ook nog steeds zijn eigen koers varen.

Het grappige was dat ik bij thuiskomst een blog zag met als titel ‘Minder werken als je kind naar het voortgezet onderwijs gaat‘. Het ging erover dat je als ouder denkt meer tijd te krijgen als je kinderen naar het VO gaan, maar dat dit soms juist tegenvalt en kinderen juist dan je hulp hard nodig hebben.

Ik herken dat wel. Jonge kinderen op de basisschool vragen op een andere manier tijd, dan een middelbaar schoolkind. Neem als voorbeeld het wegbrengen naar en ophalen van de voetbaltraining. Toen ik ze nog niet zelf liet fietsen, was ik daar drie avonden zoet mee. Of gewoon al het naar school gaan en weer naar huis. Ik heb wel het geluk gehad dat de beide mannen wat betreft hun schoolwerk op de basisschool weinig hulp nodig hadden (hebben). Een overhorinkje topo daargelaten. Maar hoe ouder ze worden, hoe makkelijker. Zelf van en naar school, zelf naar de training, alleen thuis kunnen blijven als ik boodschappen moet doen.

Nu oudste in de tweede zit en ik vind dat hij iets meer begeleiding nodig heeft bij het leren leren, is dat voor mij echt even wennen. Begrijp me niet verkeerd, ik doe dat met alle liefde. Maar ik zat net in die modus van ‘na het eten nog even werken en daarna op de bank met jongste’ (op de niet sportavonden) en dat is nu ‘na het eten nog even overhoren en dan… uh… werken…uh… of op de bank…’. Want inmiddels zitten we ook in het tijdperk dat als je wacht met dingen voor jezelf doen tot de jongens op bed liggen, het al tegen tienen is. Weg avond! Nee, da’s ook onzin. Ik vind het juist hartstikke gezellig dat we nu samen Syndroom of weet-ik-veel-wat kijken.

Zo en dan ga ik nu nog even wiskunde overhoren.

2 Reactie's
  • Hanneke Molan
    Geplaatst op 20:40h, 28 oktober Beantwoorden

    Zo herkenbaar! Toch wel een soort van geruststellend om te zien dat anderen tegen hetzelfde aanlopen.

  • Jacqueline Verhoef
    Geplaatst op 20:56h, 28 oktober Beantwoorden

    Inderdaad erg herkenbaar! De avonden worden steeds korter wat dat betreft ;), maar ook wel weer gezellig…

Geef een reactie