Papa’s kindje

pap

08 Mrt Papa’s kindje

Vandaag is de geboortedag van mijn lieve papa. Geboren op 8 maart 1940, dus hij was vandaag 76 geworden. Maar op 20 juni 1998 overleed hij. Volkomen onverwacht…

Als ik aan mijn vader denk, denk ik aan een rustige maar ook stoere, echte man. Hij bleef meestal liever op de achtergrond, maar was hij in eigen omgeving (bij familie of op zijn werk) dan wist hij toch ongemerkt in het middelpunt van de belangstelling te komen. Niet luidruchtig of overdreven, maar met humor en charme.

Hij was een hele lieve vader. Wel stukken strenger dan mijn moeder en dat heeft vooral mijn broertje (want ik was natúúrlijk het brave, oudste kind) moeten ontgelden. Ik kan bijna nog voelen hoe ik ’s avonds naast hem op de bank tegen hem aan kroop om televisie te kijken. Het gebeurde regelmatig dat hij dan in slaap viel en wij stiekem de tv op een andere zender zetten. Brommerig kwam er dan uit: “Ik slaap niet. Ik kijk met mijn ogen dicht.”

pappa

Samen praten deden we niet veel. Tenminste, niet over gevoelens en gedachten. Daarin lijken wij heel erg op elkaar, dat is lastig en moeilijk (alhoewel ik inmiddels heel veel heb bijgeleerd…). Mijn moeder en broertje lijken dan weer op elkaar, zij hebben hun hart op de tong. Ik was wel heel veel samen met hem, een echt papa’s kindje. Vooral toen ik nog geen puber was en ik me wat meer tegen hem ging afzetten. Samen klussen, samen in de tuin werken. Mijn technische aanleg heb ik zeker van hem meegekregen. Wat was ik trots als ik wel eens met hem mee mocht naar zijn werk. Hij was hoofd technische dienst in een ziekenhuis in Leiden. En het gebeurde regelmatig dat hij werd opgepiept (uit de tijd van vòòr de mobiele telefoon…) als een couveuse storing had. Dat was natuurlijk altijd tijdens het eten.

Toen hij na veertig jaar in het ziekenhuis te hebben gewerkt met de VUT ging, heeft hij daar nog maar een paar maanden van mogen genieten. Hij overleed in het ziekenhuis waar hij al die jaren werkte. Ik ben zo blij dat hij en mijn moeder niet hebben gewacht met genieten van het leven tot nadat hij stopte met werken. Dat hebben ze gelukkig ook voor die tijd gedaan.

Het is raar dat ik mijn vader nooit ouder zal zien worden dan op de foto bovenaan dit blog. Hoe zou hij er nu – op zesenzeventigjarige leeftijd hebben uitgezien? Zou hij nog net zo vitaal zijn als toen, maar alleen iets strammer? Of zou hij inmiddels allerlei ouderdomskwaaltjes hebben gekregen? We zullen het nooit weten. En misschien is dat ook wel goed. Hij blijft voor mij altijd die lieve, stoere, knuffelbare en eerlijke vader!

Geen reactie's

Geef een reactie