Puberjongens

Puberjongens - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

02 Nov Puberjongens

Voordat ik gisteravond zelf naar bed ging, liep ik nog even de kamers van mijn mannen in. Tegenwoordig doe ik dat niet vaak meer. Maar zo eens in week open ik voorzichtig hun slaapkamerdeur en tref ze dan rustig slapend en ingedraaid in hun dekbed aan.

Oudste beweegt niet eens als ik hem over zijn haren strijk. Jongste wrijft met zijn hand over zijn wang na mijn aanraking. Waarschijnlijk heeft het gekriebeld.

In gedachten ga ik terug in de tijd. Zo’n tien jaar geleden liep ik standaard elke avond hun kamers binnen. Trof bij oudste zijn bedlampje vaak aan, omdat hij tegen het schakelaartje was gaan liggen. Ik vroeg me dan af waarom hij niet wakker was geworden van dat felle licht. Bij jongste in bed was het meestal een hele dierentuin. Alle knuffels waren rond zijn hoofdje gepositioneerd. Van groot tot klein. Met favoriet Ohoh (een olifantje) in zijn kleine knuistje.

Wat werd ik blij als ik ze zo ontspannen in hun bed zag liggen. Terwijl de schrik me ook wel eens om het hart sloeg. Nu waren ze nog klein en was hun leven niet veel ingewikkelder dan hun natje en droogje, naar het kinderdagverblijf of een dag thuis, zindelijkheidstraining en wat te zingen, kijken op tv of welk boek voor te lezen. Maar hoe zou dat over tien jaar zijn? Dan waren ze tieners. Pubers. Puberjongens zelfs. Wat zouden we dan allemaal op ons pad treffen?

En nu zijn we tien jaar verder. En zijn ze tieners die puberachtig gedrag kunnen vertonen. Wat ze vooral zijn, zijn fijne en stoere mannen met een eigen mening. Met wie ik ook zeker af en toe flink in de clinch lig. Want tja, ik heb óók een eigen mening…

Dat ik me tien jaar geleden zo druk kon maken over de (hun) toekomst, snap ik nog steeds. Maar het rare is, dat het gevoel inmiddels wel veranderd is. Ik vind het minder eng. Terwijl we nu juist een tijd in gaan van misschien nog wel grotere veranderingen. Van steeds meer hun eigen persoon worden. Van volwassen worden. Van nog meer loslaten.

We zullen zeker nog heel veel hobbels en bergen tegen gaan komen. Maar omdat ik ze inmiddels al iets langer ken dan tien jaar geleden, heb ik er vertrouwen in dat het wel goed komt. Ik ben nu al zo trots op ze. (En nog geen twee minuten later schreeuw ik naar boven: “Houden jullie eens op met ruziemaken!”…)

En ook nu, tien jaar later, word ik nog steeds heel blij als ik mijn grote(re) mannen zo ontspannen in hun bed zie liggen.

Geen reactie's

Geef een reactie