Sanniepannie

Sanniepannie - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

23 Nov Sanniepannie

Toen jongste gisteren de appelkaneelcake aan het maken was, dacht ik aan mijn oma. Of Kleine Oma zoals mijn jongens haar noemden. Ze was de moeder van mijn moeder en het is inmiddels ruim twee jaar geleden dat ze overleed.

Net voor mijn ouders trouwden, werd aan het huis van mijn opa en oma een stuk aangebouwd. Dat werd het huis van mijn ouders en later kwam ik en daarna mijn broertje erbij. Het was heel fijn om opa en oma zo dichtbij te hebben. Maar ook heel gewoon. Wij wisten natuurlijk ook niet beter.

Toen mijn broertje en ik nog heel klein waren, had opa samen met zijn broer een tuinderij. We woonden buitenaf in Wassenaar, tussen de boerderijen en ‘de tuin’ – zoals dat werd genoemd – lag voor ons huis. Later, toen opa ouder werd en stopte met werken, kwam er een tuincentrum en kwekerij. Daar heb ik menig zaterdag en vakantie gewerkt.

De band met mijn oma was heel hecht. We gingen natuurlijk ook nooit ‘op bezoek’. Het huis van opa en oma voelde heel eigen. Er zat nog net geen binnendoorgang, maar verder was het ook gewoon ‘mijn’ huis. Oma was voor haar trouwen coupeuse bij Maison de Bonneterie in Den Haag, waar ze vandaan kwam en woonde met vijftien broers en zussen. Ze was één van de jongsten. De verjaardagen van opa of oma waren altijd een feest. Ook al is mijn moeder enig kind, met al die ooms en tantes van oma’s kant was het een drukke bedoening.

Oma had haar eigen kamertje waar haar naaimachine stond. Het naaikamertje. De naaimachine stond op een vrij oude tafel die helemaal onder de krassen zat. Waarschijnlijk van het raderen van patroontekeningen. Als ik niet op school was en oma was weer eens bezig een jurk/broek/rok/jasje te maken, zat ik bovenop die tafel. Ik knipte de draadjes af, haalde spelden uit of het rijggaren en gaf de juiste kleur spoel aan. Maakte oma iets voor mij dan moest ik vaak op de tafel gaan staan en langzaam ronddraaien, zodat ze met haar spuitkrijtapparaat het jurkje of rokje op de juiste lengte kon aftekenen. In die kamer stond ook een kast en aan de binnenkant van de deur hield oma de lengte van mij en mijn broertje bij. Later deden we datzelfde bij oma. Wij werden steeds langer, zij steeds kleiner…

We brachten samen ook veel tijd in haar keuken door. Oma was echt een kei in bakken. Elk weekend werd er wel iets gebakken. Cake, koekjes, appeltaart. You name it. Ze had ook zo’n heel oud schriftje waar handgeschreven recepten van vroeger (háár vroeger!) in stonden. Ik weet nog dat er een recept voor ‘croquetten’ in stond. Ik vond het super als ze roomboterbabbelaars maakte. Precies op het juiste moment het pannetje met het gloeiend hete mengsel van suiker, water en boter van het vuur en uitgieten op een beboterd werkblad. En dan – met haar vuurvaste handen – daar een rol van maken en net zo lang heen en weer bewegen tot het afkoelde en hard werd.

Hoe ouder oma werd, hoe slechter haar gezondheid en vooral haar hart. Maar haar geest bleef ontzettend kwiek. Ze liet niet over zich heen lopen, wist heel goed wat ze wilde en nam absoluut geen blad voor haar mond. Mijn moeder en ik hebben wel met het schaamrood op onze kaken gestaan als oma weer eens een opmerking maakte. Maar dat was ook echt haar charme. Als er iemand authentiek was, dan was zij het wel! Dat ze steeds meer mensen om zich heen verloor, vond ze vreselijk. En dat haar lijf niet meer deed wat zij eigenlijk nog wilde, daar had ze ook moeite mee. De laatste jaren werd steeds duidelijker dat het wat haar betreft goed was.

Op 24 juli 2013 overleed ze op 95-jarige leeftijd. Ze noemde mij altijd Sanniepannie…

Tags:
,
2 Reactie's
  • Vlijtig Liesje
    Geplaatst op 12:45h, 24 november Beantwoorden

    Wat een mooie herinneringen heb je aan je oma. Mooi dat ze als het ware op je blog voortleeft in deze post!

    • Sanzine
      Geplaatst op 13:10h, 24 november Beantwoorden

      Ik heb zeker mooie herinneringen aan oma. Nog zoveel meer dan ik beschrijf, maar dan zou het een boekwerk worden :-) Dankjewel voor je reactie!

Geef een reactie