Telefoonangstig

Telefoonangstig - Sanzine - voetbalmoeder in high heels

07 Dec Telefoonangstig

Vanochtend werd er een drukwerkbestelling geleverd. Zoals hier bijna dagelijks gebeurt. De DHL-bezorger en ik tutoyeren elkaar inmiddels en ik weet ook dat ‘ie tijdens het werk altijd in korte broek loopt. “Ik heb niet eens een lange werkbroek,” zei hij laatst. In trok mijn wenkbrauwen even verbaasd op. Maar goed, die drukwerkbestelling dus. Ik laat eigenlijk alle bestellingen hier komen en bezorg het dan zelf bij de betreffende klant. Ik controleer graag nog even of het er echt wel goed uitziet.

Zo ook bij deze bestelling. En tot mijn verbazing was de gevouwen kaart verkeerd om gedrukt. De binnenkant zat aan de buitenkant en andersom. Terwijl het niet meer dan duidelijk was wat de binnen- en wat de buitenkant zou moeten zijn. Nog afgezien van de bestandsnamen die ik had meegegeven. De ene eindigde op -binnenkant.pdf en de andere op -buitenkant.pdf… Nu zou ik op zich de kaart goed hebben kunnen vouwen, ware het niet dat de buitenkant voorzien is van een glanzende lamineerlaag. Of… nu dus de binnenkant… Snap je het nog? Om kort te gaan, ik heb direct met de drukker gebeld. En morgen staat de DHL-bezorger hier weer op de stoep. Met het gecorrigeerde drukwerk.

Terwijl ik even ‘in de wacht hing’, grinnikte ik in mezelf. Hoe makkelijk ik nu de telefoon pak om iets te regelen of recht te zetten. Dat was bij mijn eerste baan en bij de eerste maanden van de tweede wel anders. Vond het doodeng om met een klant te bellen. Oefende bij wijze van spreken de eerste zinnen die ik zou zeggen. Ik stuurde dan nog liever een mail. Maar na verloop van tijd werd het me wel duidelijk dat geschreven tekst niet altijd zo overkomt als bedoeld wordt. En dan is bellen of – nog beter – een persoonlijk gesprek toch beter.

Tijdens mijn tweede baan vond ik het in het begin erg lastig om zaken niet persoonlijk op te vatten. Als tussenpersoon tussen de externe klanten en interne afdelingen kreeg ik van beide informatie. Een boze klant en een zich van geen kwaad bewuste collega. En daar dan tussen zitten. Maar op een gegeven moment leerde ik het me niet persoonlijk aan te trekken, de informatie van beide partijen op te pikken en zonder de interne afdeling af te vallen toch een goede oplossing voor de klant te bedenken. En soms ging dat gewoon niet. Maar ook dat kon ik dan met alle welgemeende excuses richting klant verkopen. Ik schuwde een telefoontje dan ook niet meer, maar zette de gemaakte afspraken daarna nog wel even op de mail.

Tegenwoordig pak ik heel makkelijk de telefoon voor een zakelijk gesprek. Of – zoals laatst – een klacht over een verzekering die allang beëindigd had moeten zijn, maar waarvoor nog steeds premie werd betaald. Ik bel dan gerust nog vijf keer, totdat ik echt tevreden ben met het resultaat. En kan dan ook best een beetje narrig worden, als het zo’n kastje-muur-verhaal wordt. Terwijl ik weet dat de personen die de telefoon opnemen meestal ook maar gewoon uit hun handleiding oplezen…

Geen reactie's

Geef een reactie